images                                   DS1                                       IMG 02

 

 

Delvina Kërluku

DYSHOJ

Dyshoj se para shekullit tim
Jetova në shekullin tënd
Pastaj krijuam shekullin tonë
Me heshtjen e gjatë të pritjes
Me frikën e shëmtimit – dyshimit.
Dyshoj se te unë është mbështet i vetmuari
Të bashkojë vetminë e tij me vetminë time
T'i bëjë vetmitë binjake, si fatet.
Netëve të pafund, me heshtje shoqëruar,
Qirinjtë prisnin një dore t'i ndezë,
E një zë të sinqertë
Për bekim dashurie të lutet.
Dyshoj se nuk kam qenë vetëm,
Ndonëse vetmi kam ndjerë
Jam robëruar.
Dyshoj se te unë konak ke bërë
Hije rëndë, me vetminë dhe heshtjen shoqëruar,
Apo me vegimin e frikësuar?
Dyshoj, se lulet mbi këmishën e gjumit,
Shpresa i çeli para kohe...
Gjurmët e tua në këngët – serenatë
Mbi rërën e detit, që mallin e përcillte lumit,
Që freskonte fytyrën time
Dhe guximin trimëronte
Dyshoj se të kam gjetur përgjithmonë
Pa të humbur asnjëherë
Por heshtja më tremb, më tremb.
Edhe lulet e tua që m'i solli lumi ynë,
Para pesë shekujsh
Dyshoj se u vyshkën në dritaren time
Ku prisja heshtur, si heshtje vitesh që ikin.
Në vazon e zemrës mbolla magji dashurie
Ilaçin e vetëm që flak plakjen
Si detari gjatë lundrimit,
Që me flladin e detit mbetet i ri në dashuri.
Dyshoj se atë ditë linda apo rilinda.
Dyshoj se para shekullit tonë, ke ekzistuar në ëndrrën time.

Shtator, 2016

 

KTHEHU

Ka shumë kohë që s'jemi pa
Aq larg jemi sa rrugë të gjata duhet shkelur për një takim
Kjo ëndërr që rritet çdo ditë – bëhet mal
Bëhet fushë. Bëhet det. Bëhet kopsht Parajse
Ky qytet, ku jetoj, s'ka diell, s'ka hënë
Se dielli im mbete ti
(Qyteti yt i ka të gjitha, por jo dhe mua)
Ëndrrat i kemi prekur me puthje, përqafim
Edhe shpresat gjithashtu
Kur muzgu binte mbi ne e shpirtrat tanë dritë bënin
E dashuria hapte shtigje të reja, në botën tonë pa kufi
Takimet tona të fundit përkundnin ditët kur mbetëm larg, pa u pa
Si rrëfim, që jetuam e shijuam ...
Kur preheshe në kraharorin tim – buqetë lulesh
Dhe harroje të çoheshe dehur arome
As kambanat e luftës nuk të zgjonin nga ajo paqe
Kur mbetëm larg luftonim me vetminë
Ndërsa isha e tërbuar me tërë botën
Me jepet të luftoj
Të të kthej ty në konakun tim
Se kam mall për ty, ti nuk duhet dyshuar.
Si te dashuria jonë
Më shumë se dashurinë, ne pimë lotët e syve tanë
Që refuzonin ndarjen tonë
Kujtim mbi kujtimet mbeti përqafimi i munguar
Por ti do kthehesh në stinën tonë me pemë
Aroma e ftonjve të pret t'i japësh jetë.

Mars, 2017

 

Делвина Крлуку

 

СЕ СОМНЕВАМ

Се сомневам дека пред мојот век
Сум живеела во твојот век
Потоа го создадовме нашиот век
Со долгиот молк на чекањето
Со стравот на грдотијата – сомнежот.
Се сомневам дека кај мене се поткрепил осамен
Да го соедини неговата со мојата осама
Осамите да ги прави близнаци, како судбините.
Во бескрајните ноќи, со молк придружувани,
Свеќата чекаа една рака да ги запали,
И еден искрен глас
За љубовен благослов да се помоли.
Се сомневам дека сум била сама,
Иако осаменост сум почувствувала
Заробена бев.
Се сомневам дека кај мене конак си нашол
Одважен, со осамата и молкот придружуван,
Ли со уплашеното привидение?
Се сомневам, дека цвеќињата во мојата пижама,
Надежта ги расцути пред време...
Твоите следи во песните – серенади
Над морскиот песок, што тагата го праќаше преку реката,
Што го освежуваше моето лице
И храброста го јуначеше.
Се сомневам дека сум те нашол за секогаш
Без да те изгубам никогаш.
Туку молкот ме плаши, ме плаши.
И твоите цвеќиња што ми ги донесе твојата
река
Пред пет векови
Се сомневам дека се овенати во мојот прозорец
Каде чекав замолчена, како молкот на годините што заминуваат.
Во вазната на срцето засадив магија и љубов
Единствениот лек што староста ја истераат
Како морнарот за време на пловидбата
Кој што со свежината на морето останува млад во љубовта.
Се сомневам дека тој ден се родив или
се преродив.
Се сомневам дека пред нашиот век,
си живеел во мојот сон.

Септември 2016

 

ВРАТИ СЕ

Одамна не сме се виделе
Толку сме далеку
што ни треба долги патишта да пешачиме за една средба.
Овој сон што расте секој ден – планина ќе стане,
поле ќе стане, море ќе стане, рајска градина ќе стане.
Градот во кој живеам, ниту сонце има, ниту месечина,
бидејќи моето сонце ти остана.
(Твојот град има сешто, ама мене ме нема)
Соништата ги допиравме со бакнежи, прегратки
и надежите исто така.
Кога квечерината се спушташе над нас
и нашите души светлини зрачеа.
Љубовта отвораше нови врвици, во нашиот свет без граници.
Нашите последни средби ги лулаат деновите кога останавме далеку
Како прикаска, што ја живеевме и доживеавме ...
Кога си одмараше на моите гради – букет цвеќе
и забораваше да станеш опиен од мирисот,
ниту воените татнежи не успеваа да те откорнат од тој спокој.
Кога останавме далеку се боревме со самотијата
Додека бев лута со целиот свет,
склона да се борам,
да те вратам во мојот конак,
бидејќи тагувам по тебе, ти не треба да се сомневаш,
како кај нашата вистинска љубов.
Повеќе од љубовта, ние ги голтавме солзите на нашите очи
Кои плачеа за нашата разделба – последната средба.
Спомен над спомените остана прегратката што недостасуваше.
Но ти ќе се вратиш во нашето годишно доба со овошје
Мирисот на дуњите те чека да му дадеш живот.

Март, 2017